(15) 23.03.09 Zajęcia matematyczno-przyrodnicze

Hej !
Dzisiejsze zajęcia odbyły się po pierwszym dniu rekolekcji w naszej szkole. W godzinach 11:00-12:30 jednak nie co przedłużyły. Na samym początku miałyśmy wymyśleć jakieś nowe słowo, nasza wyobraźnia pozwoliła nam na kilka słów, a to ich przykłady:

• Ostrzoki- nóż
• Emurekla- zakupy w sklepie odzieżowym
• Łyżeczoki- łyżeczka

Kolejnym zadaniem była zabawa, dzięki której nauczyłyśmy się odróżniać ogół od szczegół. Do ogółu pisałyśmy szczegół, zagniotłyśmy ogół i do szczegółu pisałyśmy ogół (jakie to skomplikowane) zamieniając się przy tym kartkami w prawą stronę. I tak oto powstały nam takie "historie" :

Chmura-> biały (kolor)-> fartuch-> guzik-> bluzka-> rękaw-> bluzka

Państwo-> flaga-> naród-> ludzie-> społeczeństwo-> kobiety-> piersi

Przychodnia->lekarz->gabinet lekarski-> wiertło->narzędzie->śrubokręt->garaż

Centrum-> sklep-> masło -> mleko-> krowa-> łaty-> dziura

Wieża-> szczyt->wieżowiec-> okno-> dom-> kanapa-> meble

Po zabawie na której z państwa zrobiliśmy piersi, przyszedł czas na naukę Pani pokazała nam z czego składa się mikroskop:

Składa się on z:

• Układu mechanicznego:

1. Statyw z podstawką
2. Stolik
3. Tubus
4. Rewolwer
5. Śruba makrometryczna
6. Śruba mikrometryczna
7. Blokada przed zgnieceniem preparatu
8. Włącznik oświetlenia
9. Pokrętło regulacji natężenia światła
10. Śruba x

• Układu optycznego:

1. Okular (11)
2. Soczewka Barlowa 1,6 X (12)
3. Obiektyw (13)
4. Źródło światła diodowe, dolne (przechodzące) (14)
5. Źródło światła diodowe, górne (odbite) (15)
6. Kondensator N.A 0,65 (16)
7. Nasadka rozpraszająca dolne światła (17)
8. Obrotowy zestaw filtrów barwnych (18)

Omówiłyśmy, jaka część mikroskopu do czego służy, już wyjaśniamy czym jest np. rewolwer a czym soczewka Barlowa, otóż:

1. Statyw zapewnia sztywność całej konstrukcji, która determinuje, czy dla regulacji odległości obiektyw-przedmiot (nastawiania na ostrość) opuszczamy-podnosimy stolik przedmiotowy, czy też wykonujemy te ruchy tubusem (wraz z mocowanymi do niego obiektywami, okularami i innymi akcesoriami).
2. Stolik przedmiotowy czworoboczny, z otworem w środku, jest przesuwany. Służy do umocowania preparatu i jego przesuwu w poziomie w osiach X, Y, w zależności od rozwiązania konstrukcyjnego; przez jego ruch w pionie reguluje się odległość obiektyw-przedmiot (tj. nastawia się ostrość).

3. Tubus to przestrzeń pomiędzy obiektywem a nasadką okularową, w której następuje formowanie się obrazu;

4. Rewolwer to przyrząd, gdzie umiejscowione są obiektywy mikroskopu, które są osadzone w gniazdach obrotowej tarczy; jego obracanie umożliwia prostą zmianę obiektywu a tym samym używanego powiększenia.

5. 6. Śruba makrometryczna i mikrometryczna: śruby służące do ustawiania odległości przedmiot-obiektyw (nastawiania ostrości).W zależności od konstrukcji śruba podnosi-opuszcza stolik przedmiotowy lub tubus z obiektywami. Śruba ruchu drobnego - mikrometryczna, zaopatrzona jest zwykle w podziałkę.

7. Blokada przed zgnieceniem preparatu to śruba, która ogranicza wysokość podnoszenie stolika (podczas ustawiania ostrości). Fabrycznie śruba ustawiona jest tak, aby zabezpieczać preparat przed zgnieceniem i jednocześnie uzyskać ostrość obrazu z obiektywem 40x.

8. Włącznik oświetlenia, pokrętło wyboru rodzaju oświetlenia pozwala wybrać rodzaj oświetlenia: pozycja OFF – światło wyłączone; pozycja I – światło dolne; pozycja II - światło górne; pozycja III - światło dolne + górne.

9. Pokrętło regulacji natężenia oświetlenia pozwala płynnie ustawić moc (natężenie) oświetlenia.

10. Śruba X – aby możliwe było obracanie głowicy monookularowej o 360° należy poluzować tę śrubę. Po poluzowaniu tej śruby, głowicę mikroskopu można ustawić w dogodnym położeniu o
bserwacyjnym.

11. Okular osadzony w górnej części tubusu, składa się z dwóch soczewek płasko-wypukłych, górnej od strony oka i dolnej, zamykającej okular; służy do powiększenia obrazu tworzonego przez obiektyw mikroskopu, dodatkowo może korygować wady obrazu z obiektywu

12. Soczewka Barlowa zwiększa powiększenie. Przy prawie całkowicie wyciągniętej soczewce Barlowa powiększenie wzrasta do wartości 1,6X.

13. Obiektyw osadzony jest w dolnej części tubusu. Składa się on z kilku soczewek umieszczonych w oprawie metalowej; zbiera światło przechodzące przez przedmiot i tworzy jego powiększony obraz

14. Źródło światła diodowe, dolne umieszczone jest pod kondensorem bądź pod stolikiem. Służy do obserwacji preparatów mikroskopowych przeźroczystych w świetle przechodzącym

15. Źródło światła diodowe, górne umieszczone jest nad stolikiem. Służy do obserwacji preparatów, obiektów nieprzeźroczystych w świetle odbitym.

16. Kondensor układ optyczny, składający się zwykle z dwóch lub więcej soczewek, przetwarzający rozbieżne wiązki światła na wiązki równoległe lub zbieżne, służące do oświetlania obiektu; jest wtórnym źródłem oświetlenia.

17. Nasadka rozpraszająca dolne źródło światła

18. Filtry barwne służą do wydobycia, podkreślenia określonych struktur, poprawiają komfort obserwacji.

Kolejnym zadaniem było znalezienie w Internecie kilka pojęć tj. :

• plazmoliza
• roztwór hipertoniczny
• roztwór hipotyczny
• roztwór izotoniczny

A oto ich definicja:

Plazmoliza- proces tracenia wody w komórce w roztworze hipertonicznym . W wyn
iku tego następuje
obkurczenie cytoplazmy od ścian komórki. Dotyczy ona wyłącznie komórek roślinnych.
Wyróżnia się 3 rodzaje plazmolizy:
Kątowa

• Wklęsła
• Wypukła
• Graniczna

Procesem odwrotnym do plazmolizy jest deplazmoliza.

Roztwór hipertoniczny - w zjawiskach osmotycznych jest to ten z dwóch kontaktujących się ze sobą roztworów, do którego następuje przepływ indywiduum chemicznego zdolnego do przenikania przez błonę półprzepuszczalną.żywej umieszczone w wodnym roztworze hipertonicznym tracą widę i ulegają skurczeniu (plazmoliza) prowadzącej w skrajnym przypadku do ich śmierci.

Roztwór hipotoniczny - w zjawiskach osmotycznych jest to ten z dwóch kontaktujących się ze sobą roztworów, od którego następuje przepływ indywiduum chemicznego zdolnego do przenikania przez błonę półprzepuszczalną.
Pojęcie to jest zazwyczaj stosowane w biologii i medycynie. Komórki tkanki umieszczone w wodnym roztworze hipotonicznym wchłaniają wodę i nabierają objętości. W medycynie podawanie kroplówki z płynu hipoton
icznego jest stosowane w szybkim zapobieganiu i leczeniu odwodnienia organizmu.

Roztwór izotoniczny -roztwór, który w kontakcie z innym roztworem przez błonę półprzepuszczalną pozostaje z nim w osmotycznej równowadze dynamicznej.
Aby roztwór wykazywał tę cechę, musi mieć identyczny potencjał chemiczny wszystkich indywiduów chemicznych zdolnych do przechodzenia przez błonę półprzepuszczalną, przez którą kontaktuje się z innym roztworem.
Pojęcie to jest najczęściej stosowane w biologii i medycynie. Np. w medycynie płyny, które są długotrwale podawane pacjentom przez krople, muszą być izotoniczne z osoczem krwi, aby nie wywołać odwodnienia
organizmu. Z tych samych przyczyn intensywnie trenujący sportowcy piją napoje izotoniczne, gdyż większość napojów tradycyjnych jest albo hipotoniczna albo powoduje odwodnienie.

Pod mikroskopem oglądałyśmy:

• Nabłonki z jamy ustnej
• Płuco człowieka
• Jądro człowieka
• Skóra lu dzka
• Pylnik lili z dojrzewającego pylnika

Same musiałyśmy znaleźć obraz, co okazało się trudniejszym zadaniem niż jak nam się wydawało. Po obejrzeniu preparatów, same zrobiłyśmy preparat cebuli.
By sporządzić preparat potrzebujemy:

• szkiełka podstawowego
• szkiełka nakrywkowego
• materiału badawczego
• igły preparacyjnej
• pipety
• skalpelów
• wodę
  

Ostatnim zadaniem było "zrobienie" preparatu. Najpierw przetarłyśmy bawełnianą ściereczką szkiełka, z cebuli oddzieliłyśmy cienką błonkę od jej liści skalpelem. Położyłyśmy ją na szkiełko podstawowe, wlałyśmy na to jedną kroplę wody za pomocą pipety, a potem ostrożnie położyłyśmy na cebulę szkiełko nakrywkowe.Po skończonym badaniu wszystko umyłyśmy, wytarłyśmy i odstawiłyśmy na swoje miejsca.

(wszystkie zdjęcia będą w filmiku)

(14) Zajęcia z przedsiębiorczości 19.03.09

Hej!

Htsz.. htsz…

Dzisiejszym tematem na zajęciach z przedsiębiorczości było:

„Praca jako wartość w życiu człowieka”

Nasza koordynatora p.Justyna poprowadziła je w bardzo ciekawy sposób.

Naszym zadaniem było napisać, czym zajmują się nasi rodzice i jakie czerpiemy z tego korzyści.

Na wstępie należałoby określić czym naprawdę jest praca i do czego służy w życiu człowieka. Słowu praca wg encyklopedii to celowa działalność człowieka prowadząca do wytworzenia dóbr materialnych lub kulturalnych. Jest to forma działania odgrywająca szczególnie ważną role w rozwoju społeczeństwa. Praca jest środkiem, który zapewnia nam istnienie w dzisiejszym świecie oraz osiągniecie szacunku, poważania i prestiżu. Praca to słowo znaczące tak wiele dla człowieka, ze na przestrzeni wieków urosło do rangi filozofii. „Żadna praca nie hańbi”, „Jaka praca taka płaca”-to przysłowia które towarzysza nam od wczesnego dzieciństwa. A najbardziej aktualnym przysłowiem dla czasów teraźniejszych jest „Cierpliwością i praca ludzie się bogacą”. Teraźniejsza młodzież prace traktuje jako źródło zarobkowania. Młodzi ludzie staja się materialistami i zapominają prawdziwa wartość pracy. Praca jest sensem naszego życia. Czlowiek jako istota myśląca i twórcza nie może być po prostu obserwatorem otaczającego świata. Dlatego tworzy zostawiając po sobie dobra materialne lub kulturalne z których korzystają przyszłe pokolenia.

A teraz najciekawsza praca, o rodzinie Magdy:

Mój tata pracuje jako kierowca autobusu PKS, siedziba tej prywatnej firmy znajduje się w Wejherowie. Jego dochód nie przekracza 2400 zł. Netto. Mama pracuje jako ekspedientka w prywatnym sklepie w Luzinie, jej dochód nie przekracza 1200 zł. Netto. Wspólny dochód w mojej rodzinie wynosi około 3600 zł. Moimi korzyściami to ciągły dostęp do Internetu i comiesięczne doładowanie telefonu komórkowego. Rodzice utrzymują całą rodzinę (mam trzy młodsze siostry i starszego brata), dlatego nie mogą sobie pozwolić na wszystkie moje zachcianki. Mimo to, nie zrażam się tym i sama zarabiam, małe pieniądze na swoje, własne wydatki, poprzez udzielania korepetycji z matematyki.

Następnie rozmawialiśmy o swoim wymarzonym zawodzie. Ale jak to się ma do rzeczywistości? Już odpowiadamy. Aby sprawdzić czy mamy potencjał do zawodu, który chcemy wykonywać w przyszłości rozwiązaliśmy test.

Aby poznać wyniki, trzeba było uzupełnić tabelkę, przyznając każdemu pytaniu po:

2pkt.- bardzo lubię

1pkt.-lubię

0pkt.-nie lubię

-1pkt.- nie lubię

-2pkt.- bardzo nie lubię

Pytania testu:

1.Naprawiać zepsute mechanizmy?

2.Organizować zabawy dla dzieci?

3.Gospodarować własnymi pieniędzmi?

4.Hodować i pielęgnować kwiaty?

6.Opiekować się chorymi?

7.Rozwiązywać zagadki matematyczne?

8.Pracować na działce?

9.Majsterkować?

10.Pomagać rówieśnikom w nauce?

11.Wprowadzać dane do komputera?

12.Chodzić na długie wycieczki?

13.Budować coś z drewna itp.

14.Organizować wycieczki?

15.Rysować tabele ,schematy ,wykresy?

16.Spędzać dużo czasu na świeżym powietrzu?

17.Pomagać przy naprawie samochodu?

18.Przebywać w towarzystwie przyjaciół?

19.Rozwiązywać krzyżówki?

20.Oglądać filmy przyrodnicze?

21.Malować ściany w mieszkaniu?

22.Bawić się z małymi dziećmi?

23.Zapamiętywać np .numery telefonów ,daty

24.Obserwować zwierzęta w zoo?

25.Przygotowywać przetwory na zimę?

26.Pomagać ludziom?

27.Wypełniać formularze ,ankiety ,druki?

28.Pomagać w pracach w gospodarstwie?

29. Szyć na maszynie?

30.Udzielać innym porad?

31.Gromadzić i porządkować różne informacje?

32.Opiekować się zwierzętami?

33.Sprzątać mieszkanie?

34.Opowiadać dzieciom bajki?

35.Rysować plany budynków?

36.Wykonywać zielnik?

37.Montować urządzenia techniczne?

38.Przekonywać innych?

39.Pisać pamiętniki?

40.Uprawiać ogródek?

41.Myć naczynia?

42.Wypowiadać się w imieniu innych?

43.Pisać opowiadania?

44.Obserwować ptaki?

Rzeczy	Ludzie	Dane	Przyroda
1	2	3	4
5	6	7	8
9	10	11	12
13	14	15	16
17	18	19	20
21	22	23	24
25	26	27	28
29	30	31	32
33	34	35	36
37	38	39	40
41	42	43	44
Razem:	Razem:	Razem:	Razem:

Po uzupełnieniu tabelki, czyli wykonaniu testu każda z nas powiedziała kim chce zostać w przyszłości, nasze wymarzone zawody to:

• Edyta Pobłocka- nauczyciel matematyki, wyniki testu:
  15pkt.- ludzie,
  15pkt.- dane
  11pkt.- przyroda
  8 pkt.- rzeczy
  
  

• Weronika Piwka- ekonomista, wyniki testu:
  11pkt.-ludzie
  11pkt.-przyroda
  11pkt.-dane
  -1pkt.-rzeczy
  

• Maria Wiecka- tłumacz, wyniki testu:
  17pkt.- ludzie
  16pkt.- przyroda
  -2pkt- dane
  -3pkt. Rzeczy
  

• Maria Magdalena Meyer- ginekolog, bądź nauczyciel biologii, wyniki testu:
  20 pkt.- ludzie
  16 pkt.-dane
  12 pkt.- przyroda
  -8pkt. rzeczy
  

A wy, kim chcecie zostać w przyszłości ?

(13) 13.03.09 Zajęcia matematyczno-przyrodnicze

Cześć !

Dzisiejsze zajęcia były bardzo fajne, ponieważ nadal pracowaliśmy nad badaniem wody, przeprowadziłyśmy kilka testów:

• twardości karbonowej,
• zawartość azotanu w wodzie,
  
• zawartość azotynu w wodzie,
• zawartość żelaza w wodzie.

1.) Naszym pierwszym doświadczeniem na dzisiejszych zajęciach był test KH, czyli twardości karbonowej.

Instrukcja przeprowadzenia testu:

• Naczynie miernicze popłukać wielokrotnie wodą przeznaczoną do badania.
• Naczynie miernicze napełnić wodą przeznaczoną do badania w ilości 5 ml.
• Wkraplać odczynnik licząc krople, po każdej kropli mieszać przechylając naczynie aż gama koloru przejdzie z niebieskiego do żółtego.
• Jedna kropla zużytego odczynnika odpowiada 1°d twardości karbonowej.

Test KH jest prostym w zastosowaniu, szybkim określającym twardość karbonową lub zdolność wiązania kwasu w wodzie słodkiej lub słonej. Każde badanie przeprowadziliśmy na 7 rodzajach wód. Wszystko zrobiłyśmy według instrukcji, no i powąchałyśmy odczynnik, chciałyśmy tylko określić jego zapach... ;_)

2.) Drugim doświadczeniem było zbadanie zawartości NO3 w wodzie.

Instrukcja zastosowania testu:

• Próbówkę popłukać wielokrotnie wodą przeznaczoną do badania.
• Próbówkę napełnić wodą w ilości 10 ml (za pomocą załączonej strzykawki)
  a.) dodać 2 duże łyżki miernicze odczynnika 1.
  b.) dodać 6 kropli odczynnika 2 próbówkę zatkać i dokładnie 1 minutę silnie potrząsać
  c.) odstawić aż do ostatecznego wytworzenia się kolorów.
• Próbówkę umieścić na bloku komparatora.
• Blok komparatora z próbką przesuwać na skali komparatora tam i z powrotem aż kolor próbki z odczynnikiem odpowiadać będzie kolorowi na skali.
• Zawartość azotanu odczytać na nacięciu komparatora.

I oto było nasze doświadczenie numer 2 :_)
Bardzo miło współpracowało się w grupie, jednak nie pozostaliśmy na tych 2 doświadczeniach. Oczywiście powinnyśmy poczekać 10 minut przed zapisaniem wyników i tak uczyniłyśmy, ale nie zapominajmy że mamy dostępne 11 próbówek, z czego zużyte zostało 7. Wzięłyśmy resztę próbówek i zaczęłyśmy pracować nad pozostałymi doświadczeniami.

3.) Szybko wzięłyśmy się za kolejny test, tym razem NO2, który służy do kontroli zawartości azotynu w wodzie.



Instrukcja zastosowania testu:

• Próbówkę popłukać wielokrotnie wodą przeznaczoną do badania.
• Próbówkę napełnić wodą w ilości 5 ml (za pomocą załączonej strzykawki)
  a.) dodać 5 kropli odczynnika 1, a następnie dodać odczynnik 2. Po każdym dodaniu odczynnika zamieszać przez przechylanie próbówki.
  b.) odstawić aż do ostatecznego wytworzenia się farb (3min.)
• Próbówkę umieścić na bloku komparatora.
• Blok komparatora z próbką przesuwać na skali komparatora tam i z powrotem aż kolor próbki z odczynnikiem odpowiadać będzie kolorowi na skali.
  
• Zawartość azotanu odczytać na nacięciu komparatora.

Spojrzałyśmy na zegarek i okazało się, że o godzinie 15.52 możemy odczytać zarówno zawartość azotanu, jak i azotynu w wodzie. Po 3 minutach badania NO2 i 10 minutach badania NO3 wzięłyśmy nasze skale komparatora i razem odczytywałyśmy zawartość NO2 i NO3 w wodzie. Okazało się, że wyniki są naprawdę różne.

4.) Ostatnim doświadczeniem było zbadanie zawartości żelaza w przeznaczonej do badania wodzie.

Instrukcja zastosowania testu:

• Próbówkę popłukać wielokrotnie wodą przeznaczoną do badania.
• Próbówkę napełnić wodą w ilości 5 ml (za pomocą załączonej strzykawki)
• Dodać 5 kropli odczynnika Fe, następnie zamieszać przez przechylenie próbówki. Odstawić na dokładne 5 minut.
  
• Próbówkę umieścić na bloku komparatora.
• Blok komparatora z próbką przesuwać na skali komparatora tam i z powrotem aż kolor próbki z odczynnikiem odpowiadać będzie kolorowi na skali.
• Zawartość żelaza odczytać na nacięciu komparatora.

I tak oto skończyliśmy z badaniem wody. Wykorzystaliśmy na te badania 3 spotkania, czyli 6 godzin lekcyjnych, tzn. 4,5 godziny... a to jest 270 minut, czyli 16200 sekund. Patrząc na te liczby wydają się małe, jednak odczuwa się je zupełnie inaczej, jakby minął cały dzień.
Oto nasze wyniki:

Rodzaj wody	Twardość karbonowa (KH)	Zawartość azotanu (NO3)	Zawartość azotynu (NO2)	Zawartość żelaza (Fe)
Woda z akwarium	5°d	40/50	1	0,05
Jezioro Lewinko	6°d	5/10	0,2	0,8
Wodociągowa Lewino	10°d	0,5/0,5	0,01	0,1
Deszczówka	7°d	1/1	0,1	0,2
Gazowana „Leonianka”	7°d	0,5/0,5	0,01	0
Ze studni	3°d	5/10	0,01	0
Żywiec smakowa	6°d	1/1	0,01	0

Zajęcia odbyły się w bardzo fajnej, miłej atmosferze. Zrobiliśmy wszystkie doświadczenia, które miałyśmy w planach zrobić. Po zakończeniu doświadczeń wszystko umyłyśmy, powycierałyśmy czystymi papierowymi ręcznikami i poukładałyśmy wszystko na swoje, wyznaczone miejsca.
Krótki filmik, o ile hm.. znów nie wystąpi błąd:

Ku naszemu zdumieniu filmik się wczytał... xD
Buziaki przesyłają wasze tygrysy ;))

(12) 11.03.09 Zajęcia z przedsiębiorczości. -Podaż i popyt-

Hej ! :)
Na dzisiejszych zajęciach z przedsiębiorczości dowiedzieliśmy się dużo ciekawych, a zarazem praktycznych rzeczy o popycie.
Zaczynając od początku:
Popyt- to zainteresowanie danym dobrem (ilość nabywana) przy danej jego cenie w danym czasie.
Pani wytłumaczyła nam co mówi prawo popytu, mianowicie prawo popytu informuje nas o tym, że gdy cena dobra rośnie, spada ilość danego dobra, jaką są skłonni kupić konsumenci, przy założeniu pozostałych wielkości stałych. Dowiedzieliśmy się także, co oznaczają takie pojęcia jak: popyt elastyczny i nieelastyczny .

• Popyt elastyczny- wielkość popytu zmienia się bardziej niż wysokość cen, np. cała klasa się przeziębi, ma straszny katar idą więc do sklepu po chusteczki higieniczne, cena minimalnie wzrośnie, gdyż uczniowie mogą kupić inne substytuty zastępcze.

• Popyt nieelastyczny- sytuacja, w której wielkość popytu zmienia się stosunkowo mniej niż wysokość ceny, np. w okresie Wielkanocy rośnie zapotrzebowanie na jajka tzn., że jest coraz mniej jajek na rynku. Sprzedawca widząc, że z dnia na dzień sprzedaje coraz więcej jajek podwyższa ich cenę. Klient aby np. upiec ciasto potrzebuje jajek tzn., że musi kupić jajka po droższej cenie.

Elastyczność cenowa popytu- jest to miara reagowania konsumentów na zmiany cen. Porównuje ona zmianę wielkości popytu ze zmianą ceny. Poznaliśmy czynniki wpływające na elastyczność cenową popytu na dany produkt:

• produkty mające wiele substytutów najczęściej jest elastyczny- ponieważ kiedy cena wzrasta łatwo jest kupić produkt zastępczy. Natomiast produkty mające niewiele substytutów najczęściej jest nieelastyczny, ponieważ nabywcy nie mają wielu możliwości wyboru.

• towary i usługi pochłaniające większą część budżetu konsumenta jest elastyczny- bo, zmiana w większym stopniu wpłynie na wydatki konsumenta. Natomiast towary i usługi mające niewielki udział w budżecie konsumenta jest nieelastyczny- ponieważ zmiana cen danych produktów znacznie mniejszym stopniu wpłynie na ogólne wydatki konsumenta.

• Im więcej czasu mają konsumenci na dostosowanie się do zmian wysokości cen, tym bardziej zwiększą zakupy w odpowiedzi na spadek cen, a zmniejszają na wzrost cen.

Dochód całkowity :
Cena* wielkość popytu = dochód całkowity
Np.: 5zł * 15 sztuk = 75zł

Podaż-to ilość danego towaru, którą sprzedający zaoferują do sprzedaży w danym momencie i miejscu w zależności od poziomu cen.
Prawo podaży mówi, że wraz ze wzrostem ceny wzrasta podaż, a w przypadku obniżania się ceny – podaż maleje.

Mamy nadzieję że nasze zajęcia podobają się wam tak jak nam.:)
Czekajcie wytrwale na następne posty.
Pozdrawiamy tygrysy wiedzy

PS. Jeżeli ktoś chce poczytać coś więcej na temat ,,Prawa podaży i popytu„
zapraszamy na stronę Encyklopedii zarządzania (klik)

Inflacja-czyli zjawisko monetarne wywołane szybszym przyrostem ilości pieniądza niż produkcji (spadek siły nabywczej pieniądza). Na rynku obserwowana jest jako długotrwały wzrost ogólnego, średniego poziomu cen określonego koszyka dóbr.

Wykres inflacji w Polsce (lata 1992-2006)

Do przyczyn inflacji możemy zaliczyć:

• nadmierna emisja pieniędzy, nieproporcjonalna do wzrostu gospodarczego, prowadzona poprzez dodruk banknotów, oprocentowanie pieniędzy albo działalność kredytową banków komercyjnych (tzw. “bankowa kreacja pieniądza”).
• niespodziewany i gwałtowny wzrost kosztów produkcyjnych (np. surowców energetycznych), który prowadzi do ograniczenia agregatowej podaży
• wzrost agregatowego popytu w gospodarce
• niezrównoważony budżet państwa (wydatki przewyższają wpływy do budżetu)
• przeinwestowanie gospodarki (nadmierne rozwinięcie procesu inwestycyjnego finansowanego przez państwo)
• ingerencja państwa w politykę emisyjną banku centralnego, co prowadzi w rezultacie do nadmiernej ilości pieniądza.
• wadliwa struktura gospodarki
• import inflacji (wraz ze wzrostem cen artykułów z importu przez dany kraj następuje wzrost kosztów produkcji, a co za tym idzie wzrost cen)
• długookresowe dodatnie saldo bilansu handlowego (nadwyżka eksportu nad importem)
• recesja gospodarcza (obniżenie wydajności pracy, a tym samym wzrost kosztów produkcji)
• monopolizacja gospodarki (monopoliści wzrost kosztów produkcji mogą przenosić na cenę)

Negatywne skutki inflacji:

• Realny spadek wartości zobowiązań i wierzytelności, które nie podlegają waloryzacji. Szczególnie skutkiem inflacji jest względne zmniejszenie się dochodów osób, których nominalne dochody są stałe – te niekorzystne konsekwencje inflacji można w pewnym stopniu zmniejszyć dokonując odpowiednio często waloryzacji zobowiązań.
• Tzw. koszty zdartych zelówek – są związane z tym, że w warunkach wysokiej inflacji ludzie dążą do utrzymywania mniejszych zasobów gotówki, co związane jest z pewnymi kosztami, jak np. koszty dojazdu do bankomatu – wraz z rozpowszechnianiem się obrotu bezgotówkowego znaczenie tych kosztów będzie maleć.
• Tzw. koszty zmienianych jadłospisów – są to koszty związane z tym, że w warunkach wysokiej inflacji firmy częściej muszą zmieniać ceny, co wiąże się z dodatkowymi kosztami – przykładowo restauracje muszą częściej zmieniać jadłospisy.
• Konsumentom łatwiej jest porównywać ceny oferowane przez różnych sprzedawców, gdy inflacja jest niska.

Inne skutki inflacji np.:

• Ponieważ siła nabywcza pieniądza maleje, konsumenci chcą się go pozbyć, zakupując dobra, których wartość nie maleje. Tym samym napędzają te sektory gospodarki, które produkują dobra trwałe (szeroko pojęte maszyny, biżuterię, złoto itp.).
• Ponieważ rosną ceny dóbr, konsumenci chętniej kupują ich tańsze zamienniki. Na przykład, gdy drożeje szynka z 10 zł/kg do 12 zł/kg, a kiełbasa z 5 zł/kg do 6 zł/kg (oba produkty po 20%), to osoby, których już nie stać na zakup szynki, kupią kiełbasę. Tym samym producenci kiełbas zwiększą dochody, a producenci szynki – zmniejszą.
• Powyższy skutek wywołuje wzrost (niekoniecznie równomierny) cen innych towarów. Jeżeli wzrasta cena benzyny (także np. przez nakładanie podatków, w tym akcyzy), rosną koszty transportu i ceny wszystkich towarów, które są transportowane. Tym samym wzrost ceny benzyny może spowodować wzrost cen chleba.
  
  
  

Zadanie domowe xD

Naszym dawnym zadaniem domowym
było wyjaśnienie pojęć:
WIG,
Akcje,
Obligacje,
Weksel,
Akcjonariusz
....

Aby was nie zanudzać, wszystko opiszę w skrócie, ale my niestety musimy umieć wszystko xD
...
sorry, że z Wikipedii skopiowane, ale my też korzystamy właśnie z tej strony internetowej xD

Wig- Warszawski Indeks Giełdowy – indeks giełdowy typu dochodowego, najdłużej notowany na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Obejmuje akcje spółekrynku podstawowym, liczony jest od 16 kwietnia 1991. notowanych na

Jest to indeks typu dochodowego, tzn. przy wyliczaniu jego wartości uwzględnia się ceny zawartych w nim akcji oraz dochody z dywidend i praw poboru.

Indeks WIG obejmuje wszystkie spółki giełdowe spełniające minimalne kryteria co do procentu i wartości akcji w wolnym obrocie, zarówno krajowe jak i zagraniczne. Wpływ jednej spółki na WIG nie może przekroczyć 10%, a udział jednego sektora w indeksie nie może być większy niż 30%.

Zmiany składu indeksu WIG przeprowadzane są cztery razy do roku (po ostatniej sesji lutego, maja, sierpnia i listopada).

W skład WIG-u wchodzą notowania 376 spółek(stan na dzień 1.02.2009). WIG jest średnią ważoną ich notowań.

• Najwyższa wartość WIG-u: 67.568,51 pkt, 6 lipca 2007,
• Najniższa wartość WIG-u: 635,3 pkt, 23 czerwca 1992.

Indeks WIG wyraża łączną wartość względną spółek obecnych na Giełdzie Papierów Wartościowych (GPW) w stosunku do ich wartości w początku jego notowania [indeks 16 kwietnia 1991 równał się 1000 pkt].

Wartości WIG są publikowane w ciągu dnia co minutę. 11 lipca 2001 podano jednak tylko 4 wartości WIG (od 29304 do 29391, podczas gdy poprzedniego dnia na zamknięciu miał wartość 13195 ^[1]) i o 10:06 wstrzymano publikację^[2]

Giełda wydała komunikat:

Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie informuje, że na dzisiejszej sesji o godzinie 10.06 wstrzymano publikacje wartości indeksu WIG. Wartości indeksu WIG podane na początku sesji były nieprawidłowe. Prawidłowe wartości indeksu zostaną podane po zakończeniu sesji i umieszczone w Cedule GPW oraz na stronie internetowej Giełdy (www.gpw.com.pl). Wszystkie pozostałe indeksy publikowane są prawidłowo.

Nadzór

Rzeczywiście w podsumowaniu tego dnia widać było inne wartości: Otwarcie notowań=12991.00, Najwyższy poziom=13093.23, Najniższy poziom=12892.01, Zamknięcie notowań=13062.78^[3]

Akcja– papier wartościowy łączący w sobie prawa o charakterze majątkowym i niemajątkowym, wynikające z uczestnictwa akcjonariusza w spółce akcyjnej. Także ogół praw i obowiązków akcjonariusza w spółce lub część kapitału akcyjnego.

Obligacja- papier wartościowy, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem obligatariusza i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia. Są to papiery wartościowe masowego obrotu, występują więc w seriach. W przeciwieństwie do akcji, obligacje nie dają ich posiadaczowi żadnych uprawnień względem emitenta typu współwłasność, dywidenda czy też uczestnictwo w walnych zgromadzeniach.

Weksel - rodzaj papieru wartościowego, imiennego lub na zlecenie, w którym wystawca weksla zobowiązuje się bezwarunkowo, że inna osoba (trasat) dokona na rzecz odbiorcy weksla (remitenta) zapłaty określonej sumy pieniężnej (weksel trasowany), albo sam przyrzeka, że zapłaci sumę wekslową odbiorcy weksla (weksel własny, sola weksel). Przy wekslu własnym wystawca jest głównym dłużnikiem odbiorcy weksla - odwrotnie niż przy wekslu trasowanym, gdzie dłużnikiem głównym jest trasat, który przyjął weksel (jako akceptant), a dłużnikiem ubocznym wystawca, który odpowiada w razie niewypłacalności dłużnika głównego.

Charakterystyczną cechą weksla, z którą związana jest jego przydatność dla obrotu jest abstrakcyjność stosunku wekslowego (brak wpływu tzw. causy - przyczyny, podstawy na ważność zobowiązania z weksla), która wyraża się w określeniu "bezwarunkowe zobowiązanie" co oznacza że sam dokument weksla nie jest związany z jakimikolwiek innymi czynnościami prawnymi (np. umową) a więc zapłata sumy wekslowej nie może być uzależniona od jakichkolwiek innych okoliczności czy warunków.

Weksel trasowany staje się pełnowartościowym papierem w obrocie z chwilą jego przyjęcia (dokonania tzw. akceptu weksla) przez trasata, który przyjmuje na siebie zobowiązanie zawarte w treści weksla.

Akcjonariusz- to posiadacz akcji spółki akcyjnej i, tym samym, podmiot praw i obowiązków wynikających ze statutu spółki.

Za akcjonariusza - wobec spółki - uzanaje się tylko taką osobę, która jest wpisana do księgi akcyjnej lub jest posiadaczem akcji na okaziciela.

Akcjonariusz jest zobowiązany jedynie do świadczeń określonych w statucie. Nie ponosi odpowiedzialności wobec wierzycieli za zobowiązania spółki akcyjnej. Odpowiedzialność tę ponosi spółka.

Akcjonariusz ma prawo do udziału w zysku (wykazanym w sprawozdaniu finansowym), który uchwałą walnego zgromadzenia został przeznaczony do podziału między akcjonariuszy . Zysk ten rozdzielany jest w stosunku do liczby akcji, przy czym jeżeli akcje nie zostały w całości pokryte, zysk rozdziela się w stosunku do już dokonanych wpłat na akcje . Statut spółki może jednak kwestię podziału zysku uregulować w sposób odmienny (przy uwzględnieniu stosownych przepisów wskazanych w art. 347 § 3 k.s.h.)